W ROLACH GŁÓWNYCH
WIKTORIA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ODCINEK CZWARTY CIAŁA OBCE
Wyjeżdżam do Cambridge, gdyż poproszono mnie
o kandydowanie na urząd kanclerza uniwersytetu.
Liczę, że pod moją nieobecność
zatrudnisz dla Bertiego nauczyciela mężczyznę.
Zachowuje się niesfornie.
Do księcia.
Od królowej, panie.
Postępowanie Bertiego
wynika z niemożności spełnienia
twoich szczegółowych oczekiwań co do jego zachowania.
Twój wyjazd w dniu dzisiejszym nie wchodzi w grę.
Przyjmujemy dziś ambasadorów.
Musimy zaprezentować wspólny front.
Za wspólny front
uważasz kolejną okazję do zaspokojenia swej próżności,
podczas gdy ja pełnię rolę paradnego kuca.
Panie.
Czy znów mam wyjaśniać, że po ucieczce do Osborne
muszę podwoić wysiłki,
by okazać ludowi oddanie, jakie okazuję dzieciom?
To, co ty zwiesz próżnością,
ja nazwę obowiązkiem.
Jeśli traktujesz kraj jak dziecko,
jak ma dorosnąć?
Ja też mam ważne zadanie:
pokazać poddanym, że stoję za nimi.
Spójrz, co potrafię z moją nową zabawką.
Wasza Miłość,
pragnę podziękować za to, co zrobiłaś dla mnie w Osborne.
Każdy postąpiłby tak samo.
Otwieramy za trzy dni.
Tu jest brudno.
Spójrz.
Popatrz na okna.
Gdy skosztują truskawkowej tarty, nie spojrzą na okno.
- Powinniśmy zmienić nazwę? - Na jaką?
The Palace.
- To był żart! - Jesteś szefem kuchni.
Powinieneś mieć wyczucie czasu.
Proszę przekazać księciu, że to koniec korespondencji.
List jest od pani Sker... Francatelli, pani.
Na więcej cię nie stać?
Zostaw nas.
Jesteś ostatnio nieswoja, Drino.
Czy można się dziwić?
Albert jest Bóg jeden wie gdzie,
a jedyna osoba, która potrafiła mnie uczesać,
odeszła, by wyjść za mąż.
Nie ma nadziei.
Nie martw się, Drino.
Ja cię nie opuszczę.
Nie może mu pan dać leku?
Jeszcze wczoraj bawił się i nie chciał iść spać.
Dlaczego Pan mnie ocalił, a syna...
Przykro mi, ale pani syn ma cholerę, pani Dolan.
Nie wiemy, skąd się bierze, tylko że szybko postępuje.
Z kim był wczoraj?
O czym pan mówi?
Gdzie był wczoraj, zanim wrócił do domu?
Czy życie pani syna ma coś znaczyć?
Jeśli pomoże mi pani odkryć źródło, nie umrze na próżno.
Pozwól.
William jest w szkole już dwa miesiące.
Pomyślałam, że go odwiedzę.
Podoba ci się ten naszyjnik?
Pamiętaj,
wszystko, co ci się podoba,
należy do mnie.
Jej Wysokość królowa.
Emmo, książę uśmiecha się do królowej.
Obawiam się, że tylko na pokaz.
Być może na tym polega małżeństwo. Na stwarzaniu odpowiednich pozorów.
Wasza Wysokość,
przedstawiam jego ekscelencję ambasadora stanu Oudh.
- Ekscelencjo. - Wasza Wysokość.
Król stanu Oudh winszuje narodzin księżniczki Ludwiki
i pragnie przekazać ten oto prezent.
Klejnoty mają chronić przed nieszczęściem.
Wasza Wysokość, przedstawiam jego ekscelencję
emisariusza Persji.
Jego ekscelencja emisariusz Portugalii.
Premierze, zaproponowano mi stanowisko
kanclerza Uniwersytetu Cambridge.
Przepraszam, hrabino.
Z pewnością prześcignie pan poprzednika.
Książę Gloucester za dużo mówił.
Jest wiele do zrobienia.
W Bonn studiowałem botanikę czy geologię,
lecz w Cambridge studiuje się klasyków.
Homer i Wergiliusz mnie ukształtowali.
Studiował pan w Magdalen College.
Radzę opanować nazwy college'ów,
zanim zacznie pan nimi kierować.
- Czyta się „Modlen”, panie. - Dziękuję.
Stanowisko kanclerza jest honorowe,
nie ma rzeczywistej władzy, a w Cambridge
innowacje nie są mile widziane.
Kolejny powód, by przyjąć ofertę.
Nie martw się obowiązkami tutaj. Pomogę Wiktorii.
Tuszę, że Cambridge jest na pana gotowe.
Dziękuję.
Wasza Książęca Mość, słyszała pani śpiew „Szwedzkiego słowika”?
Nie.
Co za szczęście że jest tu pani dzisiaj.
Przypuszczam, że śpiewacy jej kalibru
rzadko docierają do Langenburga.
W Europie zapanował pokój, na pewno planuje pani powrót.
Czy pana żona tu jest?
Chciałabym ją poznać.
Jest bardzo wymagająca w kwestii towarzystwa.
Książę również.
Sądzę, że zabronił damom dworu chodzić bez towarzystwa.
By unikały schadzek.
Wykorzystałam resztki z banerów czartystów.
Nie ma na nie teraz popytu.
Cuffay został przeniesiony.
Mam wrażenie, jakby to wszystko nie miało miejsca.
Są piękne.
- Kiedyś oddam przysługę. - Teraz pani oddaje.
Nie ma pracy po pani odejściu.
Nie wiem, czy możemy teraz otworzyć.
Nie wiesz, odkąd odeszłaś z pałacu.
Proszę, pamiętaj o tym, co masz,
a nie co miałaś.
Panie premierze.
Dziękuję.
- Czy coś się stało? - Nic pilnego, pani.
Sądząc po minie premiera, nie zgodzę się.
Powiadomiono mnie, że w Soho wybuchła cholera.
Myśleliśmy, że to pojedyncze przypadki.
Robimy, co możemy.
Zamykamy wszystkie cmentarze w mieście
i otwieramy na peryferiach, aby zapobiec
przeładowaniu.
Chce pan uprzątnąć problem,
tymczasem powinniśmy zbadać jego przyczynę.
Chwalebny cel, panie,
lecz jako politycy nie możemy tracić czasu z naukowcami.
Musimy zadbać o ludność.
Ostatnie, czego chcemy,
to wozy martwych dzieci czekające pod cmentarzem.
Nie chcę, by goście coś usłyszeli.
Może panna Lind zaśpiewa na bis.
Jedynym sposobem na pozbycie się choroby jest wydalenie wszystkich obcokrajowców.
Co pan o tym sądzisz, Joseph?
Na pewno masz jakaś teorię.
Możemy jedynie chronić potrzebujących.
Dzięki tej funkcji mógłbym
coś zmienić.
Jak możesz teraz myśleć o opuszczeniu Londynu?
Liczysz, że twoja obecność uleczy chorych?
Twoi przodkowie mogli wierzyć w zabobony,
lecz mamy wiek XIX!
Wiesz, jak mi ciężko
bez Skerrett!
- Myślisz, że wszyscy cię zostaw ią! - Nie poznaję cię.
Ale ja ciebie owszem!
Co to znaczy?
Jak mogłem zapomnieć
o twoim cieple i hojności w czasach kryzysu?
Jestem królową! Czego tu nie rozumiesz?
Mogę jedynie zapewnić szanownego członka,
że podejmujemy wszelkie kroki,
by zapobiec rozprzestrzenianiu się zarazy.
To trzeci, najbardziej pustoszący
wybuch cholery w Londynie
w ciągu pięciu lat.
127 osób
zmarło w ciągu
trzech dni na jednej tylko ulicy w Soho.
Pół mili od tego gmachu.
Powtarzam,
stosujemy wszystkie
znane leki.
A teraz Jego Książęca Mość i, mam nadzieję,
przyszły kanclerz uczelni powie kilka słów.
Dziękuję.
Na moim uniwersytecie w Bonn,
człowiek nie bał się kwestionować tradycji.
Powinniśmy dążyć do budowania przyszłości
oświeconej nauką i racjonalnością.
Potworna choroba, która wyniszcza stolicę,
musi zostać zatrzymana. Stanie się tak tylko wtedy,
gdy instytucje jak ta zaczną stawiać właściwe pytania.
Na pewno się pogodzicie.
Wiesz, czemu ja wciąż gram na tym fortepianie?
Mąż sprzedał mój instrument, by spłacić długi karciane.
Nic nie wiem o twoim życiu w Niemczech.
Po przyjeździe bałam się,
że nigdy nie zrozumiemy się tak, jak to było w dzieciństwie.
Moje życie stało się takie mroczne,
a twoj
takie jasne.
Lecz być może łączy nas więcej, niż myślałam.
Znam ból samotności w małżeństwie.
Zawsze się spieraliśmy,
lecz kiedyś to nas tylko zbliżało.
Ma mi za złe
wyjazd z Osborne,
jego dzieła.
- Uważasz, że próbuje się mścić? - To mocne słowo.
Lecz może właściwe.
W żadnych ludzkich działaniach nie zanotowano konkretnego postępu,
dopóki nauka nie objęła nad nimi pieczy.
Nie możemy osiadać na laurach.
Musimy stale badać granice naszego poznania.
Bo, jak powiedział Aleksander von Humboldt,
znany naukowiec wykładający kiedyś w Magdalen College,
uniwersytety zadają pytania,
na które nie znamy odpowiedzi.
Szkoła to dyscyplina,
uniwersytet...
swoboda.
Tak jest.
Dziękuję za pańskie przemyślenia na temat naszej edukacji.
Cambridge produkuje największe umysły świata
od ponad sześciu stuleci
dzięki programowi nauczania bazującemu na teologii
i historii.
Czy twierdzi pan, że powinniśmy szerzyć
heretyczne nauki Charlesa Lyella, który twierdził,
że świat nie powstał w siedem dni?
Cudzoziemcy.
To oni przynieśli zarazę.
Pierwszy przypadek wykryto w hotelu w Limehouse.
Nonsens.
Morowe powietrze wkrótce powinno ustąpić po tym,
jak zamknięto Covent Garden.
Jedynym wyjściem jest zachowanie spokoju.
Czy jesteśmy bezpieczni w pałacu?
Tutaj jest pani chroniona.
Powietrze jest czyste i bezpieczne.
Na zewnątrz jednak
niebezpieczeństwo napotkania zarazy jest zbyt duże.
Radzi pan poddać się kwarantannie?
Jako premier wzywam,
by pozostała tu pani do czasu, aż zaraza minie.
Jaki dam przykład obywatelom, kryjąc się w pałacu?
Możesz, pani, ogłosić
narodowy dzień pokuty.
- Czy to podniesie lud na duchu? - Nie.
Doktorze Snow?
Czy ma pan inną teorię na temat rozprzestrzeniania się choroby?
Ja
Tak?
Bez dowodu nie mogę podać odpowiedzi,
a ponieważ nie mam dowodu,
nie mam też odpowiedzi, Wasza Wysokość.
Russell jest zupełnie nieprzydatny.
Słyszałam raporty parlamentu i nie chcę czekać bezczynnie.
Proszę zorganizować wizytę w szpitalu.
Jestem ministrem spraw zagranicznych.
Radzę wezwać ministra zdrowia.
Będzie marudził na temat ryzyka zarażenia.
Pan z kolei pragnie złamać każdą zasadę.
Mówi pani jak moja żona, ale czy nie boi się pani zarażenia?
Gdyby któreś z moich dzieci było chore,
bez wahania poszłabym do szpitala.
Poczynię konieczne przygotowania.
W ministerstwie zdrowia dostaną ataku furii.
Nie, jeśli im nie powiemy.
Wasza Miłość.
Od księcia.
Proszę przygotować mój powóz. Zostałam wezwana.
Zalecam ostrożność. Z pewnością mąż wolałby,
aby została pani w pałacu do czasu ustania epidemii.
Nie mogę mu odmówić.
W tych okolicznościach powinna pani.
Czy mam go zawiadomić, że nie opuści pani pałacu?
Jeśli nie jest w domu, znajdę go w klubie.
Zgadza się.
Sporządzam dwa rodzaje balsamów
dla kobiet w pani stanie.
Ten jest dla pań, które z radością
powitają małego przybysza,
a ten dla tych, które go nie chcą.
Chcesz niespodziankę?
To zależy.
- Dobra? - Tak.
- Ale musisz być cierpliwy. - Dlaczego?
Musisz zaczekać dziewięć miesięcy.
- Tak? - Tak.
- Wasza Miłość, wiadomość dla pana. - Nie zrozumiałem.
Wiadomość, panie.
Jakby mówił w innym języku.
Jej Miłość pragnie powiadomić pana, że postanowiła pozostać w pałacu.
Możesz przypomnieć księżnej,
że to było polecenie niewymagające odpowiedzi.
Musi wyjechać natychmiast.
Jest pani tego pewna?
To nie jest kwestia chęci, lecz obowiązku.
Przepraszam panią.
Pomocy.
Prosto, pani.
Tędy.
To okrutna choroba, pani.
Co to za dźwięk?
Znalazłam ją na podłodze w Partenonie w Atenach.
Wypadła z gniazda.
Od tamtej pory jest ze mną.
- Nie ugryzie? - Nigdy tego nie zrobiła.
Tak jak ja nie zaraziłam się od pacjentów.
Nie wierzy pani w morowe powietrze?
Gdyby istniało, powinnam już nie żyć.
Co pani zdaniem powoduje chorobę?
Wiem, że rozwija się w biedzie i brudzie.
Musi być coś,
coś, co mogę zrobić.
Datek? Koce?
Rada medyczna ma teorie.
To bajki. Tylko jeden doktor tu przychodzi.
Cichy, jąka się.
Oby on położył temu kres.
Dziękuję.
Jak się pani nazywa?
Florence Nightingale, pani.
Prace Lyella są ciekawe.
Jeśli skamieniałości pochodzą z różnych epok...
Panie, powinien pan wiedzieć,
że dżentelmen, który tak jasno wyraził swoje zdanie,
postanowił kandydować przeciwko panu.
Czy to się kiedyś zdarzyło?
Nie, ale też nigdy nie mieli w perspektywie
obcego kanclerza, tym bardziej Niemca.
Dziękuję.
Moje kochane.
Tęskniłam za wami.
Czy to moja wina, mamo?
Nie, kochanie.
Cieszę się, że cię widzę.
Na mój widok też się cieszysz?
Chodźcie.
Do środka.
Moja biedna siostro.
Nic nie mogę zrobić.
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Księżno, pani kolej.
Wasza Miłość,
książę polecił mi przekazać,
że nie w pełni zgadza się z pani wiadomością.
Rozumiem.
Mógłbym go powiadomić, że to królewski rozkaz.
Dziękuję. Sama się zajmę tą sytuacją.
Chcę go widzieć.
Młodego człowieka z Yorkshire.
Doktora Snowa,
który ledwo wydukał zdanie?
Powinna pani wiedzieć, że w środowisku medycznym
postrzegany jest jako ekscentryk.
Podobno nie je mięsa
ani ryb.
Jeśli potrafi wykryć przyczynę tej choroby,
to jego dieta mnie nie interesuje.
Proszę po niego posłać.
Jak długo mnie obserwujesz?
- Dostatecznie. - Aby?
Abyś skończyła, żebym ja nie musiał.
Po to się ożeniłem.
Jest doskonale.
Spóźniłem się?
Honorowy gość się nie spóźnia, panie Brodie.
Głodni? Mamy sporo do zjedzenia przed jutrzejszym otwarciem.
Co słychać w pałacu?
Królowa nie jest zadowolona
z nowej służącej i sama układa włosy.
Chyba nie zaglądasz do butelki?
Potrzebuję wosku do pieczęci.
Wasza Miłość, cieszę się, że jest pani w pałacu.
Nad królową nie ma władzy.
Ominęłaś pani kolację.
Było bardzo cicho.
Czy mój głos jest tak donośny?
To jedyny dźwięk, jaki słyszę.
Trudno mi w to uwierzyć.
Jestem pod własnym dachem z piękną żoną
i małym Francatellim w drodze.
Niech żyje dom Francatellich.
Dziękuję.
Ja też chcę wznieść toast. Za Charlesa Francatelliego,
za to, że nie słuchał, gdy mówiłam, że się nie da.
Opuściliśmy pałac,
ale on jest moim królem.
Zdrowie.
Przepraszam na chwilę.
Powis na kanclerza!
NIEMIECKI KANCLERZ
Precz z Niemcem!
Lord Palmerston.
Nie wiedziałem, że jest pan w Cambridge.
Postanowiłem przypomnieć sobie działa Owidiusza.
Oraz jako absolwent pragnę zagłosować.
Przyszłość uniwersytetu leży mi na sercu.
Jak również narodowi.
Czego pan chce? Nadal otwarte?
- Pomimo cholery? - Co panu do tego?
Mam pacjentów na tej ulicy.
- Moim ludziom nic nie jest. - Ciekawe.
To proste: żadnych kobiet, żadnych cudzoziemców,
a piwa, ile zdołasz wypić.
- Na koszt firmy. - Nie, dziękuję.
Pana sprawa, ale to najlepszy lek.
- Odrzucił moje zaproszenie? - Jak mówiłem,
doktor Snow jest indywidualistą.
Ale dlaczego nie przyszedł?
Zapewne nie ma dowodu, którego pani oczekuje.
I tak chcę z nim porozmawiać.
Proszę po niego posłać.
- Byłam w kościele. - A potem?
W mojej aptece.
Gdzie to jest?
W Soho.
Obok Broad Street.
A po pracy?
Pani Arbuthnot, jeszcze kilka pytań.
Jest pani jedynym przypadkiem poza Soho.
- Odwiedziłam siostrę. - Jest chora?
Nie.
- Którędy wróciła pani do domu? - Jak zwykle.
Marshall Street, Broad Street.
Można zaczerpnąć świeżej wody z pompy.
Do moich balsamów.
Proszę, kochanie.
Wszystko tak, jak lubisz.
Jajka na miękko...
Jak nazwiemy dziecko?
Mamy czas na decyzję.
Wiktoria, jeśli to chłopiec.
Albert, jeśli dziewczynka.
Nie, nie tak.
Wiktoria, jeśli dziewczynka.
Co robisz?
Pan Penge się dowie.
Nie jesteśmy już w pałacu.
Nie używać tej pompy! Proszę przestać!
Głosy zostały policzone.
Głosy na księcia Powis: 837.
Głosy na Jego Książęcą Wysokość księcia Alberta:
953.
Gratulacje, Wasza Wysokość.
Dziękuję, choć z pewnością ucieszy pana,
że nie przyjmę funkcji w tych okolicznościach.
Wyraźnie mnie tu nie chcą.
Odbyłem więc podróż na próżno.
Głosował pan na mnie?
Zaskoczyłem sam siebie.
Doznałem czegoś na kształt nawrócenia.
- Na mój sposób myślenia? - Tylko w kwestii cholery.
Gratulacje, Wasza Wysokość.
Zastanawiałem się...
Nie mamy całego dnia.
Panie premierze,
chcę porozmawiać z doktorem w cztery oczy.
Proszę się rozgościć.
Herbaty?
Pomyślałem...
Proszę pozwolić.
To wszystko.
Publiczne przemowy zawsze były dla mnie trudnością.
Mój sposób polega na tym,
że udaję, iż mówię do psa.
Islay czeka na każde moje słowo.
Prawda?
Mówił pan...
Jestem pewien,
że to nie morowe powietrze, lecz woda.
Brudna woda, pani.
Kobiety i dzieci częściej piją wodę i licznie umierają.
Mężczyźni pracujący w browarach są zdrowi,
gdyż piją wyłącznie piwo.
Ten przypadek w Hampstead.
W wiosce zachorowała jedna kobieta.
Odkryłem, że miała wodę
z pompy na Broad Street.
Używała jej nawet do balsamów, które sporządzała.
To pompa roznosi chorobę.
Ten dowód, jak mniemam, wreszcie powstrzyma zarazę.
Przepraszam.
Jak się nazywa kobieta, która robi balsamy?
Arbuthnot.
Wasza Wysokość,
czekają.
Nie.
Niech pan coś zrobi.
Niech pan działa.
Kiedy się zaczęło?
Dziś rano.
Myślałem, że chodzi o dziecko.
Dziecko?
Droga Skerrett.
Czy mam panią uczesać?
Teraz mam własny pałac.
Tak, masz.
Jest wspaniały.
Wiktoria,
jeśli to dziewczynka.
Nie śniłabym o większym zaszczycie.
Kanclerz Uniwersytetu Cambridge.
Gratulacje, Albercie.
To miała być formalność,
a było upokorzenie.
Jednak wygrałeś.
Ledwie.
Powinienem był słuchać Wiktorii.
Nie wystarczy mieć rację.
Trzeba też zjednać sobie tłum.
Pamiętasz, jak powiedziałam ci, jak mam na imię?
Wtedy już wiedziałem.
Ja też.
Cały ten czas mogliśmy być razem.
Zaczekaj.
To będzie
cudowny sukces.
Nie bez ciebie.
Powinnam była wcześniej cię poślubić.
Nie trwało to długo,
ale było najważniejsze.
Wiem, że odeszłam,
gdy mnie najbardziej potrzebowałaś, pani.
Nie otworzyłam jej listu.
Nie mogłaś wiedzieć.
I choć bardzo chciałam zostać przy pani,
serce powiodło mnie ku nowemu życiu.
Liczę, że zaakceptuje pani
moją przyszłość z panem Francatellim,
tak jak kiedyś zaakceptowała pani moją przeszłość.
Abigail, którą pani poznała, polecam na moje stanowisko.
Pani uniżona sługa,
Charlesowa Francatelli.
NANCY
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska